سياوش منم نه از پريزادگان از ايرانم از شهر آزادگان

که ايران بهشت است يا بوستان همي بوي مشک آيد از بوستان

سپندارمذ پاسبان تو ( ايران ) باد ز خرداد روشن روان تو باد

نداني که ايران نشست من است جهان سر به زير دست من است

هنر نزد ايرانيان است و بس ندادند شير ژيان را به کس

همه يکدلانند و يزدان شناس به نيکي ندارند از بد هراس

دريغ است که ايران ويران شود کنام شيران و پلنگان شود

همه جاي جنگي سواران بدي نشستن گه شهرياران بدي

چو ايران نباشد تن من مباد بر اين بوم و بر زنده يک تن مباد

همه روي يکسر به جنگ آوريم جهان بر بد انديش تنگ آوريم

ز بهر بر و بوم و پيوند خويش زن و کودک وخرد و فرزند خويش

همه سر به تن کشتن دهيم از آن به که کشور به دشمن دهيمش

ز شير شتر خوردن و سوسمار عرب را به جايي رسيده است کار

که تخت کياني کند آروز تفو بر تو اي چرخ گردون تفو

--------------------------------------------------------------------------------------------------

چنين است پرگار چرخ بلند که آيد بر اين پادشاهي گزند ( ساساني

از اين مار خوار اهرمن چهرگان ( اعراب ) زدانايي و شرم بي بهرگان

نه گنج و نه نام و نه تخت و نه نژاد همي داد خواهند گيتي به باد

چو با تخت منبر برابر شود همه نام "بوبکر" و "عمٌر" شود

تبه گردد اين رنجهاي دراز شود ناسزا شاه گردن فراز

نه تخت و نه ديهيم بيني نه شهر ز اختر همه تازيان راست بهر

برنجد يکي ديگري برخورد به داد و به بخشش کسي ننگرد

ز پيمان بگردند و از راستي گرامي شود کژي و کاستي

پياده شود مردم جنگجوي سوار آنکه لاف آرد و گفتگوي

ربايد همي اين از آن آن ازين ز نفرين ندانند باز آفرين

نهاني بتر زآشکارا شود دل شاهشان سنگ خارا شود

بدانديش گردد پدر بر پسر پسر بر پدر همچنين چاره گر

شود بنده ي بي هنر شهريار نژاد و بزرگي نيايد به کار

به گيتي نماند کسي را وفا روان و زبانها شود پر جفا

ازايران واز ترک و از تازيان نژادي پديد آيد اندر ميان

نه دهقان نه ترک و نه تازي بود سخن ها به کردار بازي بود

همه گنجها زير دامن نهند بميرند و کوشش به دشمن دهند

چنان فاش گردد غم ورنج و شور که رامش به هنگام بهرام گور

نه جشن ونه رامش نه کوشش نه کام همه چاره و تنبل و ساز دام

زيان کسان از پي سود خويش بجويند و دين اندر آرند پيش